UFUK DÜNDAR ;ORADAYDIM

Şehrin girişinden merkeze ilerledikçe Adana Demirspor bayrakları mavinin tonları ile evlerden, ağaçlara, ağaçlardan, duvarlara hemen hemen her yerde dalgalanıyor.

Belediyesinden tutun da tüm siyasi partilerin play of mesajlarını neredeyse her mahallenin bir köşe başında görmek mümkün.   

Saat sabahın 09:00’u.

Adana 5 Ocak stadının önünde uzun kuyruklar var.

Genç, dinamik, arzulu, istekli Demirliler akşam 21:15’de oynanacak maçın havasına sabahın köründe girmişler anlaşılan.

40’lı 50’li anneler, babalar yanlarında her yaş gurubundan çocuklarıyla açık mavili koyu mavili formaları ile her yerdeler.

Saatler ilerledikçe sokaklarda karnaval tadında görüntüler, arabaların pencerelerinden sallanan Demir bayraklarıyla beraber git gide doruğa ulaşıyor.

Maça 1 saat var ve stadın önündeyim.

Neredeyse mahşer alanından bir parça sanki.

Stadın girişinde belediye bandosu…

MAVİ MAVİ şarkısıyla başladığı mini konserine benzer özende seçilmiş diğer parçalarla da devam ederek… DEMİRLİLERİN heyecanını bir kat daha arttırma çabasında. Aslına bakarsanız buna pek ihtiyaçları kalmamışsa da EKŞINA devam ediyorlar.  

Ve nihayet tribünler…

İğne atsan yere düşmeyecek. Geçen hafta Adanaspor maçında gelen 20 000 kişinin tamamen dışında ikinci bir 20 000 kişi bu sefer Demir tribünlerinde.

Tüm stadın YEMİN adıyla hep bir ağızdan futbolculara söylediği tezahürat, futbolcular kadar tribündekilerin bile tüylerini diken diken eder cinsten.

Gerek sözler gerek anlam gerekse şekil olarak deplasman olgusunu iliklerinize kadar hissetmenize yetiyor da artıyor bile.

İki şehrin futbola bakış açısı daha maçın ilk düdüğü duyulmadan inanın haykırırcasına barım barım bağırıyor.

Ve nihayet bu iş buraya kadar diyen birileri çıkıyor sahneye.

Daha sahaya çıkarlarken insanın içi rahatlıyor, her hallerinden belli inanıyorlar davaya.

Maçın başlama düdüğünden uzatmada oynanan 8 dk da dahil olmak üzere, rakibini hiçbir bölümde oyuna ortak etmeyen Reha hoca ve aslanları sahnenin ASSOLİSTİ oluveriyor.

Böylesine tecrübeli ve son haftaların çıkıştaki rakibini… Belki de oyunun kendilerine göre en çok güvendikleri en etkili olduklarını düşündükleri hücum bölgesinde,

Hatta tavan derecesinde bir çaresizlikte bırakınca…

İşin rengi daha işin başında belli oluyor.

Yönetimi ile teknik heyeti ile futbolcusu ile dersine çalışmış bir Manisaspor inanın rakibine maçın bir an evvel bitmesi için dua ettiriyor.

Sahanın her bölümünde maçın her dakikasında top ile kendi kalesi arasına inanılmaz istek ve arzuda geçme isteğine ek…

Alan savunmasındaki kaymaları, yardımlaşmaları üst seviyede ortaya koyan SİYAH BEYAZ böylece Perşembe akşamına… Sadece 2 adımlı oyunda 1 adım önde girme şansı ile Manisa’ya dönmüş oluyor.

Rakip bence hala zor ve işin onlar için gereken kısmını bizim ligde en iyi yapanlardan Demirspor olunca… Son 90 dakika Adana da yaptıklarımızın bence 1 tık üstüne çıkmak farz oluyor.

Manisa’ya da böylesine hayati önemi olan bir maçta, kalıcı olabileceğini düşünmesem bile… Hiç olmazsa 1 Gecelik de olsa takımlarına sahip çıkmaları TEMENNİSİYLE. 

MEZARDAN, DÜĞÜNE DÖNEN YOLDA,

YOLUN AÇIK OLSUN MANİSASPOR…