ALLAH ONDAN RAZI OLSUN

Aslında beklediğim bir haberdi. Son birkaç gündür durumu kritikti. Dua ediyordum. Ama yine de haber acıydı. Hem de çok acıydı. O an sanki hayat durdu, herkes, her şey öldü.

Telefonu kapattım ve gökyüzüne baktım. Ağacın dalından kalkan bir kuş telaşla gökyüzüne yükselip gitti. Çimler yeşil, güller kırmızıydı. Hayat devam ediyordu aslında. Ama ne yazık ki Bülent Abi ölmüştü.

***

Onunla ettiğimiz sohbetler, röportaj ve canlı yayınlar bir film şeridi gibi gözümün önünden akıp gitti.

O benim için sadece bir oda başkanı değildi. Bir ağabeydi. Az görüşürdük ama birbirimizi kolay anlardık.

Onu iyi tanıyordum. İlkeleri olan, dürüst, sağlam karakterli bir yiğitti. Manisa için çok şeyler yaptı. Daha sonra sakin bir zamanda bunları kaleme alacağım.

Ama şunu rahatlıkla söyleyebilirim. O Manisa’yı karşılıksız sevdi. Bu sadece memleket sevgisiydi. Başka bir şey değil. Ve aslında memleketini sevdiğini sanan herkesin idealinde olması gereken hedefleri gerçekleştirdi. Ve bu sevgisi uğruna koca bir ömür adadı.

-Koşmaz isteseydi ticari zekasıyla servetine servet katabilirdi. Ama o bunu seçmedi.

-O isteseydi girişimciliğiyle fabrikalar zinciri kurardı. Ama o bunu seçmedi.

-O isteseydi bulunduğu makamın da gücüyle yabancı ortaklarla holdingler kurardı. Ama o bunu seçmedi.

-O isteseydi, yatları, katları olurdu. İnanın olurdu. Çünkü o çok zeki, girişimci, çalışkan ve disiplinli biriydi. Ama o bunların hiç birini seçmedi.

Biliyor musunuz? Bu vasıflara sahip pek çok insan bugün bunu yapıyor. Bu gayet doğal.

Ama o bütün enerjisini, bütün zamanını Manisa’nın gelişmesi, istihdamın artması için harcadı. Eşinden, çocuklarından, işinden fedakarlık yaptı. Hepsini o çok sevdiği memleketine adadı.

O bir ülkücüydü. Memleketi için ölebilirdi de. Ama Allah ona bir ömür bahşetti. Ve o bu ömrü, yine memleketine adadı. Sadece memleketi için yaşadı. Ve yaşamını memleketine verdi.

Memleketi için ölmeyi anlayabiliyorum. Sadece bir an. Ama memleket için yaşamak zor. İçinizdeki sevgiyi unutmadan onca zorlu imtihandan geçebilmek, ülkünüze dosdoğru yürüyebilmek. Ve her şey bittiğinde bu şekilde anılabilmek. Bunlar kolay işler değil. Allah ondan razı olsun.  

***

Bülent Abi, yakalandığı amansız hastalığa yıllarca meydan okudu. Kuvvetli iradesi sayesinde onu yendi. Mücadeleden hiç bıkmadı. Yılmadı, kaçmadı. Eminim onu böylesine dirençli yapan da yine içindeki o sevgiydi.